Σε ένα αγρόκτημα τα ζώα επαναστατούν και ανατρέπουν την καταπιεστική εξουσία του ανθρώπου. Τη διοίκηση αναλαμβάνουν τα γουρούνια, που φαίνονται ικανότερα από τα άλλα ζώα. Η νέα εξουσία όμως δεν αργεί ν’ αποδειχτεί το ίδιο κακή ή και ακόμη χειρότερη από την προηγούμενη. Κυρίως γιατί εξαφανίζει τις δυνατότητες για αντίδραση.

 «Η Κλόβερ κοίταξε κάτω την πλαγιά του λόφου και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. Αν μπορούσε να πει τις σκέψεις της, θα έλεγε ότι δεν ήθελε να φτάσουν εδώ που έφτασαν, όταν, χρόνια πριν, άρχισαν την επανάσταση εναντίον της ανθρώπινης τυραννίας.

Οι σκηνές του τρόμου και της σφαγής δεν ήταν αυτό που επιθυμούσαν εκείνο το βράδυ που ο γερο –στρατηγός τους ξεσήκωσε να επαναστατήσουν. Αυτή η ίδια είχε οραματιστεί μια μελλοντική κοινωνία ζώων απελευθερωμένη από την πείνα και το μαστίγιο, με ισότητα, όπου το κάθε ζώο θα εργαζόταν ανάλογα με την ικανότητα του,  ο δυνατός θα προστάτευε τον αδύνατο, όπως είχε προστατεύσει εκείνη με το πόδι της τη φωλιά με τα παπάκια το βράδυ του λόγου του γερο –στρατηγού.

Αντί για αυτά – δεν ήξερε το γιατί – έφτασαν σε μια εποχή όπου κανείς δεν τολμούσε να πει την σκέψη του, όπου άγρια σκυλιά γρύλιζαν παντού και όπου έβλεπες τους συντρόφους σου να κομματιάζονται, αφού ομολόγησαν τρομερά εγκλήματα.

Δεν υπήρχε σκέψη επανάστασης ή ανυπακοής στο νου της. Ήξερε πως, ακόμα και όπως ήταν τα πράγματα, ήταν καλύτερα απ’ ότι τον καιρό του Τζόοουνς, και πως πριν από καθετί άλλο υπήρχε η ανάγκη να εμποδίσουν την επιστροφή των ανθρώπων.

Ότι και να συνέβαινε , αυτή θα έμενε πιστή, θα δούλευε σκληρά, θα εκτελούσε τις διαταγές που θα της έδιναν και θα δεχόταν τη διοίκηση του Ναπολέοντα.

Εν τούτοις, δεν ήταν γι’ αυτά που εκείνη και όλα τα ζώα είχαν ελπίσει και μοχθήσει. Δεν ήταν γι’ αυτά που έχτισαν το μύλο και αντιμετώπισαν τις σφαίρες του Τζόουνς. Αυτές ήταν οι σκέψεις της, μολονότι δεν έβρισκε λέξεις να τις εκφράσει.